Dżoni przedzierał się przez tundrę. Miał już dość, był spragniony, zmarznięty i głodny. Nagle w śniegu zobaczył ślady. Prowadziły prosto w las. “Pewnie wiewiórka” ? pomyślał Dżoni. Po chwili stwierdził jednak, że wiewiórki zostawiają inny ślad niż odcisk wojskowego buta. Poszedł więc za śladami. Prowadziły one do tajnej rosyjskiej bazy wojskowej. “Przeklęte komunisty” ? Dżoni jak wiecie, nie pałał entuzjazmem do komunistów, którzy to w 79 zabrali mu skrzynkę wódki. Zacisnął więc bejsballa w dłoni, po czym zaczął się skradać w stronę wieżyczki strażniczej. Szybko stwierdził, że baza nie jest dostatecznie chroniona. Kilka T - 72 i T - 80, dwa Mi - 24, kilkanaście UAZ’ów, do tego 4 stanowiska KMów, plus około 100 żołnierzy uzbrojonych w AK - 47.

… dżoni cz. 6

Pisząc te słowa zdaję sobie sprawę, że mój czas jako “twardego spijacza jaboli” powoli się kończy, teraz wolę sobie wypić flaszkę od czasu do czasu, niż na każdej imprezie łykać litrami. Dlaczego tak się dzieje?

… jabolizm

Dżoni już miał odpalić “limuzynę”, gdy nagle odechciało mu się podboju świata.

“Ech, wracam na stare śmiecie” ? stwierdził. Wrócił więc na najbliższą stację PKP, chcąc wrócić pociągiem do domu. Zrobił tak, ponieważ miał sentyment do kolei z lat dziecięcych. To w pociągu wyżulił pierwsze pieniądze. To w pociągu spotkał Mietka po raz pierwszy. To w pociągu spędził najupojniejsze chwile z Bronią. Jedyne zresztą. Tak więc wsiadł do wagonu. Niedługo cały skład ruszył. Kiedy wsiadł do przedziału nie zauważył jednak, kto siedzi przed nim. Była prześliczna. Szczupła, w odpowiednich miejscach zaokrąglona. Dżoni nie mógł oderwać od niej wzroku. To była “Żulówka EXSTRA”. Polecał ją kiedyś sam Ernest Butelkoręki.

… dżoni cz. 5

Czarny scenariusz potwierdzony na wczorajszej sesji. Wczorajszy dzień na światowych giełdach przyniósł kolejne znaczące spadki. Następna niepokojąca wiadomość, tym razem o problemach największego amerykańskiego pożyczkodawcy na rynku hipotecznym, Countrywide Financial, spowodowała znaczną wyprzedaż.

… czarny scenariusz

Dżoni obudził się pod budką.

“No tak. Nawet tu fajnie, ale trochę niewygodnie. Choć do sklepu mam bliżej niż z posiadłości.” ? zaczął się zastanawiać nad straconą chatą. Przedramię trochę go jeszcze bolało od siekiery.

“Dobra, czas się ruszyć” ? Dżoni wstał powoli i zataczając się dotarł do monopolowego “Raj Pijaka”. Kupił zgrzewkę wódki i poszedł pod swoją posiadłość (byłą). Dopiero tuż przy niej przypomniało mu się, że ją stracił.

… dżoni cz. 4

Dżoni siedział w swoim domu. Powoli kończyły się fundusze na wódkę. Postanowił więc sprzedać swoją posiadłość. Ciężko mu było rozstać się z domem, ale cóż, od czego jest budka telefoniczna? Jego posiadłość została sprzedana za 300 000 zł. Wódki nie powinno więc zabraknąć przez najbliższe kilka miesięcy.

Wracając, został zaczepiony przez dresów.

… dżoni cz. 3

Zapewne niejeden z nas przeżył taką sytuację, że wino zakupione podczas naszego urlopu, którym byliśmy zachwyceni w czasie podróży po Europie, po powrocie traci swój urok.

Wina takie przechowujemy skrupulatnie przez wiele miesięcy w piwnicy, aby móc w każdej chwili powrócić wspomnieniami do pięknych wakacyjnych chwil. Otwierając wino, nie znajdziemy nic oprócz rozczarowania. Takie wina nazywam winami wakacyjnymi. Dowodzi to jednego faktu, otóż wino to nie tylko smak i aromat, wino to również atmosfera, w jakiej mamy okazje delektować się winem. Nastrój jest równie waży jak smak.

… wino z wakacji

Dżoni. To imię wam coś mówi? Mi owszem. To ten pijak, co to jak się uchleje, to potrafi zjeść kota z sierścią. Nie żartuję. Kiedyś, po skończonej popijawie, pewien kot tak go zdenerwował, że zjadł go całego. Prawdę mówiąc, kot ten odegra znaczną rolę w tej historii.

Tak więc zacznę już moją opowieść. Było to nie tak dawno temu. Dżoni balował ze swoimi kumplami. Jak zwykle siedzieli pod budką telefoniczną. W pewnym momencie podszedł do nich żul, którego z początku nikt nie rozpoznał. Dopiero po chwili Dżoni zauważył, że to jego kumpel z podstawówki, Mietek Żul.

… dżoni cz. 2

Dżoni wracał do domu po ostrej popijawie. Miał przed oczami obraz żony krzyczącej na niego i tego wszystkiego, co go za chwilę spotka. Wcale nie miał ochoty wracać. Powłóczył więc bezwładnie nogami, starając się odciągnąć straszną chwilę. Wkrótce zobaczył zarys swojego domu. Wielka, wiktoriańska posiadłość, na szczycie wzgórza wyglądała majestatycznie i strasznie. Szczególnie tej nocy, gdy niebo przeszywały błyskawice, a do uszu dochodził dźwięk grzmotów. Powoli wchodził po schodach, zataczając się. Gdyby był trzeźwy, może jego podejrzenia zwróciłyby zakrwawione schody, lub kawałki ciała dzieci i żony walające się wśród kwiatów.

… dżoni cz. 1